Tόλης

Σκατά… Πήγε η Ντόρα να κάνει διαπραγματεύσεις με τη Σκύλα την Κοντολίζα περί του ονόματος της Βαρντάρσκα και τι έκανε? Μια τρύπα στο νερό. Οι Σκοπιανοί επιμένουν να μη δέχονται τη σύνθετη ονομασία που προτείνει η ελληνική πλευρά και οι Αμερικάνοι συνεχίζουν να τους υποστηρίζουν…

Και εμείς να είμαστε πάντα οι μαλάκες και να κάνουμε τους καλούς… Αν πήγαινα εγώ στην Κοντολίζα θα της έλεγα: “Τσίμπα μου ένα αρχίδι, μωρή” και θα έφευγα. Και οι Σκοπιανοί δεν διεκδικούν μόνο το όνομα Μακεδονία, αλλά προσπαθούν να οικειοποιηθούν ολόκληρη την ιστορία της Μακεδονίας.

Αν μιλάγαμε μόνο για το όνομα θα το συζητούσα. Αλλά πώς μπορεί να συζητήσεις με ανθρώπους που σου λένε ότι ο Μέγας Αλέξανρος δεν ήταν Έλληνας και πως αυτοί είναι οι απόγονοί του? Μα πώς μπορεί ένας Σλάβος ή ένας Αλβανός να είναι απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου?

Θα φέρει -λέει- ο Νίμιτς νέες προτάσεις για ονόματα, όπως για παράδειγμα: “Νέα Δημοκρατία της Μακεδονίας”. Εγώ πιστεύω ότι μάλλον θα ήταν πιο σωστό σαν όνομα το: ΣΥ.ΡΙΖ.Α της Μακεδονίας, δεδομένης και της αγάπης που έχει αυτό το κόμμα στον συγκεκριμένο λαό.

Ακούω καιρό τις διάφορες συζητήσεις που γίνονται για τις προκριματικές εκλογές στην Αμέρικα και ακόμα περισσότερο για τις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών. Το ερώτημα είναι: Ομπάμα ή Χίλαρυ? Προσωπικά δεν μου είναι και αρκετά δύσκολο να επιλέξω. Η απάντηση είναι απλή: κανένας από τους δύο.

Νομίζω είναι γελοίο να πιστεύει κανείς ότι θα αλλάξει κάτι όποιος κι αν βγει εκ των δύο. Αφού είναι πασιφανές πως στην Αμέρικα δεν κυβερνούν τα πρόσωπα, αλλά οι πολυεθνικές. Μπορεί ο πολύ συμπαθής κατά τα άλλα Μπάρακ Ομπάμα να έρθει σε σύγκρουση με τα καρτέλ πετρελαίου και τις πολυεθνικές εταιρείες? Ή μήπως η Χίλαρυ θα συγκρουστεί?

Για τον πόλεμο στο Ιράκ για παράδειγμα νομίζει κανείς ότι την απόφαση την πήρε ο Μπους? Αν δηλαδή ήταν πρόεδρος ο Ομπάμα ή Χίλαρυ θα έλεγαν όχι στον πόλεμο. Ακόμα και να μη συμφωνούσαν θα τους άφηναν να διαφωνήσουν. Μη λέμε μαλακίες… Όποιος και να βγει είναι το ίδιο…

Αντε στο τσάκ τη γλιτώσαμε και χτες την ήττα. Για την ΑΕΚ μιλάω. Ευτυχώς στο 90′ τουλάχιστον καταφέραμε να μείνουμε έστω και θεωρητικά στο παιχνίδι της πρόκρισης μετά την ισοφάριση από τον Μπλάνκο. Και πάλι όμως, με το 1-1 η Χετάφε έχει σαφές προβάδισμα για την πρόκριση, λόγω του εκτός έδρας γκολ.

Αλλά, αφού δεν έχουμε ούτε καν προπονήτη. Πάει ο Φερέρ. Και κατά τη γνώμη μου καλώς έγινε αυτό. Τώρα τι κάνουμε όμως? Προς το παρόν Κωστένογλου. Τώρα δεν κάθομαι να ασχολούμαι με τα δίαφορα σενάρια, αφού ο κάθε δημοσιογραφίσκος, ως συνήθως, πετάει ό,τι μαλακία του κατέβει στο κεφάλι.

Ο Παναθηναϊκός τουλάχιστον κατάφερε και απέσπασε την ισοπαλία χωρίς γκόλ, μέσα στην Σκωτία από τους Ρέιντζερς και έτσι η πρόκριση τώρα βρίσκεται στα χέρια (ή μάλλον στα πόδια) των ποδοσφαιριστών του. Ας είναι καλά ο Γκαλίνοβιτς πάντως, γιατί αλλιώς θα είχαν φάει δυο-τρία γκολάκια, αλλά τέλοσπάντων…

Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Βαλεντίνος. Είναι δηλαδή η γιορτή των απανταχού ερωτευμένων. Επίσης είναι η γιορτή των ανθοπώληδων, των σοκολατοβιομηχάνων και των κοσμηματοπωλών. Ή μήπως δεν είναι έτσι?

Τέλος πάντων δεν μου αρέσει να γκρινιάζω, αλλά αφού αυτή είναι η αλήθεια. Άσε που ο Άγιος Βαλεντίνος είναι ένας Άγιος -πώς να το πώ- “εισαγόμενος”. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αναγνωρίζει κανέναν Άγιο Βαλεντίνο.

Θα μου πείτε τι τους νοιάζει τους ερωτευμένους αν τον αναγνωρίζει η Εκκλησία ή όχι, αφού η γιορτή αυτή είναι μια ευκαιρία να δείξεις την αγάπη σου και να βρεθείς ίσως πιο κοντά με τον/την αγαπημένο/-η σου. Αλλά και πάλι, γιατί να περιμένεις τις 14 Φεβρουαρίου για να δείξεις την αγάπη σου?

Ο χρόνος έχει άλλες 364 -σε περίπτωση δίσεκτου έτους 365- μέρες στην διάρκεια των οποίων μπορείς να δείξεις όσο θες τα αισθήματά σου. Η γιορτή των ερωτευμένων δεν μπορεί να είναι μόνο μια φορά τον χρόνο. Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά παλαιότερα πίστευα πως ο Λαζόπουλος υποστηρίζει το ΚΚΕ. Αλλά τον τελευταίο καιρό απ’ ότι βλέπω έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η χαρά του για την εκλογή του Τσίπρα ήταν απερίγραπτη.

Εντάξει, δημοκρατία έχουμε κι ο καθένας μπορεί να εκφράζει όποια άποψη θέλει, αλλά μερικές φορές κάποια πράγματα με εκνευρίζουν, τι να κάνουμε? Δηλαδή συχνά λέει κάποια πράγματα που αντιβαίνουν σε οποιοδήποτε κανόνα λογικής. Όπως για παράδειγμα την προηγούμενη εβδομάδα που λίγο-πολύ πήρε το μέρος των αναρχικών και έριξε όλες τις ευθύνες στην Αστυνομία και την Χρυσή Αυγή.

Σίγουρα οι χειρισμοί της αστυνομίας ήταν λανθασμένοι και απ’ ότι φάνηκε πράγματι έδειξαν μια κάποια ανεκτικότητα απέναντι στα μέλη της Χρυσής Αυγής, την οποία ασφαλώς δεν έπρεπε να δείξουν. Και τα μέλη της Χρυσής Αυγής δεν είναι και Άγιοι. Είδαμε ότι κάποιοι μαχοιρώθηκαν. Όμως ούτε και οι αυτοαποκαλούμενοι “αναρχικοί” είναι Άγιοι. Μη ξεχνάμε ότι αυτοί ήταν που ξεκίνησαν τα επεισόδεια, καταστρέφοντας χωρίς λόγο τις περιουσίες απλών πολιτών. Δεν ξέρω τι νομίζουν ότι θα καταφέρουν με αυτόν τον τρόπο.

Και το ΛΑ.Ο.Σ, επίσημα τουλάχιστον έχει κάνει κάποιες προσπάθειες να απομακρύνει κάποια ακραία στοιχεία, αν και ακόμα υπάρχουν αρκετά, και η Χρυσή Αυγή δεν το υποστηρίζει πλέον. Το ΣΥ.ΡΙΖ.Α όμως, μέσω του ΔΙΚΤΥΟΥ και άλλων μικρότερων ομάδων καλύπτει πλήρως τα αντίστοιχα δικά του ακραία στοιχεία. Πρέπει αυτό κάποτε να σταματήσει..

Αα, ξέχαστηκα… για το Λαζόπουλο μιλάγαμε. Πάντως είναι λογικό ένας ΠΟΥΣΤΗΣ να υποστηρίζει το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Και δεν μιλάω για σεξουαλικές προτιμήσεις. . Μιλάω για πρακτικές. Άλλωστε έχει τύχει να γνωρίσω κάποιον ομοφυλόφιλο, ο οποίος δικαίως θα χαρακτηριζόταν “άνδρας”… Αλλά δυστυχώς σήμερα οι ηθικά πούστηδες είναι πάρα πολλοί…

“Σύμφωνα με ανακοίνωση της Εφορευτικής Επιτροπής του 5ου Τακτικού Συνεδρίου του ΣΥΝ, ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται Πρόεδρος του κόμματος από τον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, με 840 ψήφους, ποσοστό 70,41%.

Στην ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου ο Φ. Κουβέλης έλαβε 342 ψήφους, ποσοστό 28,67% .

Ψήφισαν 1196 σύνεδροι. Υπήρξαν 3 άκυρα και 11 λευκά.”

Ωραία, το είδαμε κι αυτό. Ο Αλέξης Τσίμπας, εε συγγνώμη Τσίπρας αρχηγός κόμματος. Καλά φαινόταν από καιρό πως προς τα εκεί το πήγαιναν. Τώρα δεν ξέρω αν έχει αρκετά μεγάλη περιουσία για να φανεί αντάξιος του Αλαβάνου, που όπως πιθανότατα γνωρίζετε έχει μέχρι και ορυχείο! Όπως είχε πει και ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Κουβέλης τουλάχιστον είναι σοβαρός άνθρωπος και είναι περίεργο πως έχει μπλέξει με όλους αυτούς. Εγώ την καταλαβαίνω πλήρως την επιλογή, αφού έτσι κι αλλιώς ο Τσίπρας είναι της μόδας. Όπως είχε πει πολύ εύστοχα η Λιανα Κανέλλη: “ο Τσίπρας είναι ένας trendy υποψήφιος σε ένα emo κόμμα”. Τώρα πια βέβαια όχι υποψήφιος, αλλά αρχηγός.

Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου του Γιώργου Μυλωνά, επιστήθιου φίλου του Χρήστου Ζαχόπουλου, ο οποίος πρωταγωνιστεί σε όλα τα δελτία ειδήσεων τον τελευταίο καιρό (εξαιρείται το Star, όπου πρωταγωνιστεί η Καλομοίρα και ο Μαρτάκης).

Το βιβλίο αυτό το είδα στην εκπομπή “Αποδείξεις” του κύριου Ευαγγελάτου και είναι αλήθεια πως μου κίνησε την περιέργεια να το διαβάσω. Σε γενικές γραμμές δεν μου αρέσουν τα λογοτεχνικά βιβλία, αλλά το συγκεκριμένο ήταν κάτι διαφορετικό. Αυτή η ομοιότητα των προσώπων του βιβλίου με τα πραγματικά πρόσωπα της ιστορίας του πρώην Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού, με έκανε να θέλω να το αγοράσω.

Απ’ ότι φαίνεται δεν ήμουν ο μόνος, καθώς όπως με πληροφόρησε η πωλήτρια του συγκεκριμένου -σχετικά μικρού- βιβλιοπωλείου από το οποίο τελικά το αγόρασα, μέσα σε μόλις 2-3 ώρες είχαν ήδη πουληθεί τα 7 από τα 10 αντίτυπα που είχε παραγγείλει το βιβλιοπωλείο αυτό.

Όπως καταλαβαίνετε το αγόρασα και το διάβασα σχεδόν μονομιάς. Είναι ένα πολύ καλογραμμένο βιβλίο. Θα σας συνιστούσα να το αγοράσετε. Είμαι σίγουρος πως δεν θα μετανιώσετε για τα λεφτά που θα δώσετε. Τώρα δεν θέλω να σας αποκαλύψω με λεπτομέρειες την υπόθεση του βιβλίου αυτού, αφού αυτό δεν θα ήταν και πολύ σωστό.

Πάντως το συμπέρασμα που εξάγω εγώ από το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι κάποιοι μέσα από τη Νέα Δημοκρατία (στο βιβλίο: Δημοκρατική Αλλαγή) ήθελαν να βλάψουν τον Ζαχόπουλο (στο βιβλίο: Χρηστίδης) και μέσω αυτού τον Πρωθυπουργό (στο βιβλίο: Αρχηγός).

Τουλάχιστον αυτό φαίνεται ότι είναι η άποψη του συγγραφέα, όποιος κι αν είναι τελικά αυτός. Το λέω αυτό γιατί κάποιοι -κι εγώ στην αρχή- είπαν πως το βιβλίο αυτό ίσως να μην το έχει γράψει ο Μυλωνάς, αλλά ο Ζαχόπουλος ο ίδιος. Για μένα πάντως, είναι αρκετά πιθανό να το έχουν γράψει και οι δύο μαζί, αλλά δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά.